Afgelopen week zijn we opgeschrikt door het nieuws dat pastoor Bert Sturkenboom op non-actief is gesteld naar aanleiding van klachten over seksueel misbruik. Hij was van 1977-1994 pastoor van Sint Petrus’ banden in Driebergen-Rijsenburg en de klacht dateert uit die periode. Het gaat om een klacht die nog onderzocht moet worden. Maar alleen al het feit van de klacht brengt velen onder ons in verwarring, onzekerheid en verbijstering. Zo komt het rapport-Deetman, dat vlak voor Kerstmis werd gepresenteerd, wel heel dichtbij.

Dit rapport schetst, na zorgvuldig onderzoek, een onthutsend beeld van seksueel misbruik in de katholieke kerk vanaf 1945 tot nu. En daarbij een ontluisterend beeld van hoe hiermee door de geestelijk leiders, tevens bestuurders, van onze kerk is omgegaan.

Voor vele gelovigen en ook ons als pastores zette dit zeker een domper op de vreugde van deze kerstdagen. In onze gebeden noemden wij in het bijzonder ook de slachtoffers van het seksueel misbruik en dat zullen wij blijven doen.
In de kerken lazen we de brief van onze bisschoppen voor en wij kregen van velen reacties. Die variëren sterk. Sommigen hopen vooral dat het maar snel overwaait. Velen vertellen gelukkig goede ervaringen te hebben gehad op katholieke internaten. Anderen vertellen wel degelijk over nare ervaringen als kind op dit punt. Er is soms ook verdriet dat je ouders je niet in bescherming namen, zelfs als ze het (half en half) wisten.

Veel vrijwilligers, die zich met hart en ziel inzetten voor hun geloofsgemeenschap, zijn boos en teleurgesteld: ‘Wij zijn hier toch zeker niet verantwoordelijk voor? Maar we worden er nu wel van alle kanten op aangesproken…’

Er is machteloze woede en ontgoocheling over mensen, die men kende, die men vaak hoog had, van wie nu blijkt dat ze als dader genoemd worden of daders beschermd hebben en daarover gelogen hebben. Schokkend vinden mensen het hoe de institutie en de daarmee samenhangende macht belangrijker waren dan het feit dat er steeds weer nieuwe kinderen en jongeren slachtoffer werden.

Als pastores voelen wij ons aangeslagen door dit alles. Door het machteloze verdriet en het leed van de slachtoffers. Door het beschaamde vertrouwen. Wij zijn getroffen door een klein verhaal over Franciscus. Hij is ziek en zijn medebroeders komen een ezel lenen bij een boerderij om hem te vervoeren. De boer loopt mee en vraagt: “Ben jij die Franciscus over wie zoveel mensen praten?” Een medebroeder van Franciscus knikt.

“Zorg dan maar dat je zo goed bent als ze zeggen dat je bent”, zegt de boer, “want velen hebben hun vertrouwen in jou gesteld.” Franciscus is geraakt door de woorden van de boer en omhelst en bedankt hem.
Natuurlijk, Franciscus is niet voor niets een heilige. En het evangelie van waaruit je probeert te leven en te werken en kerk te zijn, gaat het instituut en de organisatie van de kerk ver te boven. Maar dat het vertrouwen van zoveel mensen, en juist van kinderen en jongeren, zo beschaamd is, is moeilijk te verdragen. Hoe we vanaf dit punt verder moeten, we weten het nog niet.

Is het goed om binnen onze parochie de gelegenheid te bieden dat mensen zich kunnen uiten over dit onderwerp en met name over wat leeft binnen onze eigen geloofsgemeenschap?

Zijn er mensen die hun gevoel en verwarring met elkaar willen delen? Laat het ons alstublieft weten. Ook als u een persoonlijk gesprek wilt met een van de pastores, neem dan contact op. Wij hebben geen antwoorden. Alleen delen we het uitgangspunt van de bisschoppen dat de waarheid boven alles gaat , dat de waarheid ons uitgangspunt moet zijn.

Namens het pastoraal team,

Nelleke Spiljard, pastoraal werkster.

Contactpersonen:

pastoor Henk Bloem (tel. 030-2543314, e-mail: henkbloem@casema.nl)
George Marlet, voorzitter Locatieraad Sint Petrus’ banden (tel. 0343-521041, e-mail: marlet@xs4all.nl).