De doop binnen de reguliere zondagsviering drukt goed uit dat dopen niet alleen een individueel, of familie-gebeuren is, maar ook een opgenomen worden en invoegen in de christelijke traditie betekent. Het is dus ook een zaak en verantwoordelijkheid van de hele geloofsgemeenschap.
De feitelijke doop heeft plaats aansluitend aan de verkondiging (preek).
In hoofdlijnen gaat het dan als volgt:

• Ouders stellen zichzelf en hun kind voor.
• Doopvragen aan de ouders.
• De dopeling wordt getekend met het kruis, met Vader, met Zoon en Heilige Geest. (Dat is God de Vader die ons het leven schenkt, de Zoon, de vleesgeworden liefde van God en de heilige Geest, God in actie).
• We gaan staan bij de doopvont. Daar bidden we dat dit water zegenrijk mag zijn; redding mag brengen, en vervolgens samen met de hele gemeenschap, de geloofsbelijdenis.
• Vervolgens: de Doop met water: In de Naam van de Vader de Zoon en de Heilige Geest. Amen.
• Dan: de zalving met Chrisma: het teken van Christus – opdat God je mag herkennen als zijn kind.
• Dan: de beloftes en tekens: Het witte kleed – zo puur, zuiver mogelijk leven; Jij bent het zout der aarde; Jij bent het licht der wereld (doopkaars).

De reguliere viering wordt daarna vervolgd met de voorbeden, waarin de ouders/peetouders kunnen participeren.

NB. Binnen een reguliere viering is wel enige ruimte voor persoonlijke accenten. Maar omdat de doop onderdeel is van de reguliere viering, is die ruimte beperkt. Het kan niet al te lang uitlopen (daarmee doen we degenen die niet direct bij de doop betrokken zijn geen plezier).

Het is te overwegen om een inlegvel bij het zondagsboekje te maken voor alle aanwezigen, om iedereen de kans de geven de doop mee te beleven.

Mochten er veel kleinere kinderen bij de doop zijn, dan is het aan te raden om te zorgen dat zij elders in de pastorie door iemand (die jullie regelen) worden bezig gehouden. Na de opening van de viering gaan ze daarnaar toe -maken misschien in deze nevendienst een tekening of een liedje voor de dopelingen- en komen weer terug in de kerk wanneer het eigenlijke dopen begint. Dat maken ze mee en gaan daarna weer naar hun bijeenkomst. Op het eind van de viering -voor de zegen- komen ze er weer bij. Dat geeft rust, ook voor de ouders die anders niet aan bidden toekomen omdat ze steeds op de kinderen moeten letten.