Twee verhaaltjes bij JOB

Twee verhaaltjes bij JOB

Ik las – een onderzoek van de Oostenrijkse Verkeersvereniging – dat stadsvogels door het toenemende stadslawaai elkaar niet meer kunnen horen, en daardoor geen nieuwe tonen meer leren. Daar wordt hun bestaan niet alleen eentoniger door, maar omdat de mannetjes niet meer van zich laten horen, maken ze weinig indruk op hun vrouwelijke partners en wordt hun soort met uitsterven bedreigd.

Is dit een parabel over ‘Geloven’, over kerk? Over de ‘ruis’ die er is en ons geloven onder druk zet? Over onze zorg? Moderne tijd en cultuur die eenzijdig overhelt naar de financiële kant en dat  wat on-be-reken-baar, en niet in cijfers uit te drukken is, terzijde schuift? Bij een van de detectiepoortjes naar de Tweede Kamer staat als waarschuwing aan onze volks- vertegenwoordigers: “Ik was overal te ver vandaan  om erheen te kunnen lopen”. Dat geldt niet alleen voor volksvertegenwoordigers. En wat het (stads)lawaai betreft – ik hoor nog mijn moeder zeggen:  ‘Jongens, maak niet zo’n leven.’ Ons  leven is zo druk, zo snel, zo mega- en  multi- geworden, zo van de grote-stad; waar zijn de plekken en de momenten om de muziek van het leven te horen, om de tonen te leren die het leven in al zijn rijkdom en diepte behoeden en doorgeven?

 

Diego kende de zee niet. Zijn vader, Santiago, nam hem mee om die te ontdekken. Ze reisden naar het zuiden. Achter de hoge duinen lag hij, de zee te wachten. Toen de jongen en zijn vader tenslotte, na vele uren lopen, op die zandheuvels stonden, strekte de zee zich voor hun ogen uit. En zo groots was de onmetelijkheid van de zee en zo fel zijn schittering dat het kind geen woord kon uitbrengen van zoveel schoonheid. En toen hij eindelijk weer wat kon zeggen, vroeg hij zijn vader, stamelend en met bevende stem: ‘Help me kijken’.
(uit: E. Galeano, ‘Het boek der omhelzingen’, van Gennep, 1992)

Mensen als Job zouden dat willen – iemand die hen helpt kijken. Misschien geen vrienden die al weten hoe ‘t zit, ‘t  antwoord al klaar hebben. Maar iemand die helpt kijken, helpt verstaan. Niet onveranderlijk rotsvast –  niet vanuit een besef de waarheid in pacht te hebben. Maar met groot respect voor het zoeken, het vragen van de ander. Help me zo kijken! ‘Heer, dat ik zien mag.’ (Mc 10.51).

Henk Bloem, pr.

2018-01-31T14:05:52+00:00 30 januari, 2018|Nieuws|