Marjolein Tiemens-Hulscher, St. Petrus’ Banden Driebergen

Aanleiding/actualiteit
Een youtube filmpje via de digitale nieuwsbrief Down to earth (van milieudefensie). In het filmpje draagt Amanda Gorman haar gedicht Earthrise voor. Zij deed dit bij de ‘the Los Angeles Climate Reality Leadership Corps Training’ (28-8-2018). Hierin verwijst ze naar kerstavond 1968 toen astronaut Bill Anders een foto nam van de opkomende aarde. Voor het eerst konden we vanuit de ruimte zien hoe mooi, maar ook hoe kwetsbaar de aarde is, ons gemeenschappelijke thuis.

Relevantie
Amanda maakt in haar gedicht duidelijk dat klimaatverandering urgent is, dat het vooral de armen zijn die er het meest door getroffen worden, dat het een opdracht is aan iedereen haar of zijn talenten in te zetten (use your unique power) om de volgende generaties een planeet door te geven die ze verdienen.

Uit de encycliek Laudato Si’ van Paus Franciscus (Geprezen zijt Gij)
Welk soort wereld willen we nalaten aan wie na ons komt, aan de kinderen die opgroeien? Deze vraag gaat niet alleen over het milieu op zich, want het is niet mogelijk het probleem fragmentarisch te stellen. Als we ons afvragen welke wereld we willen nalaten, gaat het vooral over de algemene oriëntatie, de zin, de waarde. Als dit niet de fundamentele vraag is die ons bezighoudt, dan denk ik niet dat onze ecologische bekommernissen iets belangrijks zullen betekenen. (LS 160, Vlaamse vertaling)

Voorbede
Goede God, open onze ogen om de schoonheid en de wijsheid van uw schepping te zien. Raak onze harten aan en laat ons zien waartoe we geroepen zijn, hier op deze kwetsbare aarde. Zij is gewond door vervuiling, verspilling en klimaatverandering. Geef ons de moed en wijsheid dat wij met al onze unieke talenten ons inzetten om de aarde te herstellen en klimaatverandering te stoppen. Vervul ons met hoop, dat we weer durven dromen van een leefbare planeet, ons gemeenschappelijk thuis, waarin al uw schepselen samenleven in harmonie met elkaar en hun omgeving.