De blogs van deze week gaan over hoop houden op verbetering. Niet berusten, maar blijven verlangen naar verlossing.

Credo
Ik geloof in een rivier
die stroomt van zee naar bergen
ik vraag van poëzie niet meer
dan die rivier in kaart te brengen.
Ik wil geen water uit de rotsen slaan
maar ik wil water naar de rotsen dragen
droge zwarte rots
wordt blauwe waterrots
maar de kranten willen het anders
willen droog en zwart van koppen staan
werpen dammen op en dwingen
rechtsomkeert
Remco Campert (1929) uit: ‘Vogels vliegen toch’ (1951)

Maar liet hij zijn armen zakken…
Er is een chassidisch verhaal dat een van de eerste vragen aan ons zal zijn: “Heb je altijd verlangd naar de verlossing? Of heb je het opgegeven, dat verlangen, het bidden voor?” Waar je het opgeeft maak je ruimte voor angst en berusting. Waar je het opgeeft, geef je uiteindelijk de verlossing zelf op en leg je je neer bij: het is altijd zo geweest en zal altijd wel zo blijven. De ziel moet blijven uitzien naar verlossing.

…Steeds bidden…
In een dorpje was het ambacht van klokkenmaker uitgestorven. Na een tijdje wist niemand meer hoe laat ‘t precies was. Dus vergaten de mensen hun klokken maar en wonden ze niet meer op; het had toch geen zin. Sommigen echter – uit gewoonte?, of misschien uit een sprankje hoop – bleven hun klokken opwinden. En toen, op een dag, kwam er zowaar een klokkenmaker in het dorp wonen. Allen brachten hun klok. Maar hij kon alleen de klokken die voortdurend opgewonden waren nog repareren. De anderen waren vastgeroest.

God helpt niet UIT de nood maar IN de nood.
Mijn God, mijn God, laat nooit verdwijnen het zand en de zee het ruisende water de bliksemende hemel, het gebed van de mens.
Channa Szenes, gest. 1944.

Waterpomp
Met bidden gaat het als met een waterpomp… In het begin pomp je wel, en hoor je ‘t piepen en kraken, maar water komt er niet. Pas nadat je al de lucht hebt weggepompt – en als ‘t water diep weg is duurt het soms lang – , gutst het vanzelf naar boven. Dan hoef je niet eens meer hard of driftig te pompen; je volgt het water dat van binnenuit komt aangestroomd.
Benoit Standaert, ‘De drie pijlers van de wereld’, p.85

Meer verdieping in de lezingen van komende zondag: lees hier