Geen vieringen in de kerk, dus ook geen kleuterkerk en kinderwoorddiensten. Charlotte ging met haar kinderen op zoek naar online alternatieven in de parochie en doet hierbij verslag.
Het avondgebed en de eucharistieviering op zaterdagavond zijn live te volgen via de facebook-pagina van de parochie. U kunt ze daarna terugkijken op de vieringen liveblog op de website.

(Avond)gebed met kinderen kan ook heel leuk zijn
Wij als ouders van 3 kinderen (9, 7 en 2 jaar) willen graag het geloof meegeven aan onze kinderen. En het liefst op een voor kinderen inspirerende manier. Thuis spreken wij met enige regelmatig over het geloof, het voorbeeld dat Jezus ons geeft in de verhalen over zijn leven en hoe je daar in de praktijk mee omgaat. En dat op momenten dat het ter sprake komt of relevant is. Tot 2 √† 3 jaar geleden ging ik met plezier met de oudste twee naar de Kleuterkerk (6x per jaar) in Doorn. Vorig jaar was de communie-voorbereiding van onze oudste een mooie aangelegenheid om met het geloof bezig te zijn. En sinds dit schooljaar gingen wij graag naar de kindervieringen die weer gehouden worden (iedere 1e zondag van de maand) in Sint Petrus’ banden in Driebergen. Tot Corona….
App-groep
Via de Kleuterkerk App-groep, waar ik nog steeds in zit, ontving ik het bericht dat er vanuit de parochie ook online avondgebed voor kinderen en gezinnen werd aangeboden via de Facebook-pagina van de parochie. Persoonlijk vond ik dat echt een super-initiatief. Zowel voor mijzelf als voor de kinderen. Het is heel leuk gedaan door verschillende voorgangers. Zo is er voor ieder wat wils. Met Hemelvaart en Pinksteren ben ik die er gaan bijhalen. Het was even zoeken. In het begin kwamen we uit op een opname van Harold Zemann. Ik vond deze erg goed, maar de kinderen vonden die meer voor “grote mensen”. En daar hebben ze denk ik gelijk in. Toen door naar een opname met Hao Tran. Mijn kinderen kennen Hao van de gezinsvieringen, de Parochiedag en de communie-voorbereiding. “Ik vind Hao veel leuker mama, want dan begrijp ik tenminste wat hij zegt”. Uiteindelijk hadden we niet het avondgebed voor kinderen en gezinnen gevonden.
Via de Kleuterkerk-app werd ik bijgepraat dat deze eerst op de Facebook van St Lucas kwam en daarna bij St Maarten. Dus een volgende zondag, na het ontbijt, was het op mijn initiatief weer tijd voor een “digitale” kinderviering lekker vanuit huis. Ik had mij goed voorbereid, het juiste filmpje opgezocht van de gezinsviering (15 mins). En ik was helemaal blij. Het zat goed in elkaar. En zo halverwege kwam het hoge woord van de kinderen eruit: “Het is saai mama”. Oei mijn hart kromp ineen. Want het moet toch leuk zijn?? Wat ging er mis, een viering voor kinderen, hardstikke leuk gedaan, zat goed in elkaar. Maar toch. Ik pijnigde mijn gedachten. De kleuterkerk was wel altijd heel leuk en de gezinsvieringen ook, dus waarom dit niet? “Het is een avondgebed mama en het is nu ochtend”. En wat was er dan altijd leuk aan de kleuterkerk? Tja, dat ze Carien kennen en de andere kinderen die komen, dat ze mogen helpen de kaars aan te steken, dat ze er samen een lied zongen, er een verhaal werd gelezen, er iets te knutselen was en dat ze uiteindelijk de kerk in mochten naar Maria om daar een kaarsje aan te steken en samen het Wees gegroet op te zeggen. Wat kon ik van daaruit meenemen?
Samen leren vieren
Bij de volgende¬† zondag dat ik het weer tijd vond voor een online-viering, mochten ze zelf uitzoeken “wie” we gingen kijken. Het werd het avondgebed met Nelleke Spiljard (die kennen we mama van met Pasen (Paasspel) en toen waren wij de Romeinen). Eerst heb ik ze een kaars laten aansteken (eentje mag m aandoen en de ander uitblazen en de derde mag dan…#zucht, daar moet ik nog iets op bedenken). Ook kregen ze allemaal een blaadje en een potlood. Daar mochten ze 1 woord opschrijven van wat de voorganger vertelde (het Evangelie van Mattheus) en ze mochten er ook op kleuren natuurlijk. Na afloop had ik 3 prachtige tekeningen en ook een van de oudsten een woord. Het was een kort maar toch leuk inhoudelijk gesprek(je). De kaars mocht worden uitgeblazen. Ik was heel positief verrast. Maar vooral van wat er daarna gebeurde. “Ik ga op mijn kamer spelen” hoorde ik daarna. En ik heb ze eigenlijk alle drie de hele ochtend niet meer gezien of gehoord. Ofwel na afloop gingen ze ieder voor zich op in hun eigen spel. Mijn kinderen kennend omdat ze – ondanks dat het niet een gebed speciaal voor kinderen was – ze heel veel indrukken hadden opgedaan en genoeg stof tot nadenken om te verwerken. Zelf heb ik heerlijk de rest van de ochtend in de tuin kunnen rommelen. Het was een perfecte zondag. Een volgende zondag doe ik het weer zo!