In onze Sint Andrieskerk mochten we op 26 juli weer ‘live’ vieren. In de weken daarvóór waren heel wat vrijwilligers actief geweest om de kerk ‘coronaproof’ te maken. Want: we zijn niet bang maar wél voorzichtig! Niet alleen de kerkzaal moet aan alle veiligheidsregels voldoen, er wordt ook heel wat gevraagd van ons, kerkgangers. Het belangrijkste is en blijft de anderhalvemeter-maatregel. Bij de ingang staan gastvrouwen en -heren die naam en telefoonnummer van iedereen noteren en hen wijzen op de ontsmettingszuil. Vervolgens worden ze naar een zitplaats begeleid; alleen de stoelen mét kussentje mogen worden gebruikt.

Het voelde allemaal nog ongemakkelijk en er werd heel wat gegniffeld. We zijn immers niet gewend om zó afstandelijk met elkaar om te gaan, zeker niet na zo’n lange periode van ‘droogstaan’. Ook Henk Bloem moest wennen maar Henk zou Henk niet zijn als hij hier niet mee zou kunnen omgaan. Opvallend was dat hij veel meer spontane respons kreeg nu iedereen zo ver uit elkaar zat. Met zo’n 35 mensen op veilige afstand van elkaar voelden we ons tóch gemeenschap.

Omdat het koor nog niet actief mag zijn en ook wij, kerkgangers, niet hardop mogen zingen lag er een mooie taak voor ‘gelegenheidscantor’ Gerrit Jacobs. Als actief koorlid was hem gevraagd of hij het aandurfde om alle liederen solo te zingen. En Gerrit dééd dat gewoon. En hoe! Hopelijk volgen in de komende tijd nog enkele andere koorleden hem op dit solistenpad. Vanwege de ontsnappende aerosolen mogen we niet meezingen – en daar hadden nogal wat kerkgangers moeite mee! Meeneuriën mag wél!

We zullen op den duur wel wennen aan dit ‘nieuwe (ab)normaal’ maar ik hoop toch dat we binnen afzienbare tijd terug kunnen naar – vooral! – meer nabijheid. We hebben elkaar al veel te lang moeten missen!

Foto: Peter van der Burg