Op zaterdagavond zit ik achter mijn bureau, net thuisgekomen van een mooie viering in Putten. De vastentijd is volop bezig en ook ik probeer in deze periode te soberen, te bezinnen en me voor te bereiden op de Goede Week en Pasen. Wel met een klein glaasje Berenburg, om wat warm te worden want ik vind de temperatuur nog best wel koud. Een goed moment om me af te vragen: waar word ik warm van?

Het was koud voor velen…
Het afgelopen jaar was een koud jaar voor ons allemaal. De coronapandemie hield ons hele leven in de greep en het sociale leven lag voor een groot deel stil. En hoewel het einde van de tunnel in zicht lijkt, zijn we er nog niet. Iedereen voelt dit op zijn of haar eigen manier, maar er is een grote groep die echt zijn teruggeworpen op zichzelf. “Koud voelt het” hoor ik mensen zeggen: “geen koffie na de kerkdienst, de bridge ligt al tijden stil, mijn kleinkinderen spreek ik alleen nog maar op afstand, soms alleen via de telefoon en die lastige mondkapjes”……terecht hoor ik vele mensen klagen en dat begrijp ik.

Waar is mijn kerk?
Op mijn vrije zondagmiddag vind ik tijdens het opruimen een envelop met foto’s: een paar jaar geleden op palmzondag: een ziekenzalving van een hoogbejaarde vrouw, een ontroerend moment was het samen met haar familie. Ik heb toestemming van de familie er iets over te vertellen. Ze was kwetsbaar, geestelijk en lichamelijk wat zwak geworden, maar heel mooi, bijzonder sympathiek en gelovig. Ze was van oorsprong Duitse, en een paar keer begon ze een lied te zingen dat ze in haar jeugd had geleerd: het kwam uit het diepste van haar hart. Ik kan het niet meer precies navertellen, maar het waren telkens een paar zinnen in het Duits eindigend met “Ehre sei Gott und Maria, Halleluja!!” Het was een prachtig moment, ontroerend ook, van zulke momenten met mensen word ik warm, daar ligt mijn hart. En voel ik me op en top priester!  Wanneer ze sprak zag je haar stralen: haar geloof heeft haar kracht gegeven, maar ze heeft op een heel blije manier met God geleefd. Als ik eraan denk word ik nog warm van binnen.

Ik kan me voorstellen dat u zegt: ik moet het op dit moment ook hebben van foto’s en herinneringen. Die maken me blij en verdrietig tegelijk omdat ik juist nu zoveel moet missen. En ook mijn geloof en de kerk. Soms zat de kerk letterlijk en figuurlijk op slot. In een periode waarin ik juist dat zo nodig had miste ik de nabijheid van de kerk en zat ik thuis te bidden. Ik weet dat de coronapandemie beperkingen oplegt ook aan de kerk, maar toch…..

Waar word ik warm van….
Waar word ik warm van? Ik zal u eerlijk bekennen dat de afgelopen tijd voor mij als pastor ook erg koud was omdat alles wat we ‘pastoraal’ noemen eigenlijk niet meer mocht. Afstand houden was en is het devies. Geen hand geven aan mensen in rouw, geen handoplegging bij een ernstige zieke. Ga zo maar door. En zo hebben velen van u hun eigen verhalen. En toch hoor ik mensen zeggen: ik ben de kleine dingen gaan waarderen. Wat ik nooit deed doe ik nu wel: facetimen met mijn kleinkinderen, ik dacht het nooit te kunnen, maar ik kan het! De mooie kaart met pakkende tekst van een hele goede vriendin: normaal lag het allang bij oud papier, maar die staat nog steeds! En mijn bidden heeft zich verdiept: ik had er meer tijd voor en ook meer behoefte: hoeveel kaarsen hebben er gebrand in mijn huiskamer. Ik hoor soms hele mooie verhalen ‘om warm van te worden’.

Ik heb hier een foto van vroeger….
Ik heb thuis hele albums met foto’s van bruidsparen, dopelingen, zelfs van uitvaarten. Foto’s van eerste communiefeesten en vormselplechtigheden, van catechesegroepen met kinderen en volwassenen, en er zijn natuurlijk ook momenten genoeg waar ik geen foto van heb. Soms denk ik terug aan deze momenten waarop we het geloof mochten vieren, beleven! Zo hebt u misschien juist in het afgelopen jaar meer naar foto’s van vroeger of recenter gekeken: hele mooie momenten die je samen hebt beleefd. Ze kunnen je steunen en moed geven in een periode dat echte ontmoeting er even niet in zit.

Maar zo graag willen we allemaal terug naar de tijd dat we weer normaal kunnen leven. Natuurlijk zal er altijd wel ‘iets blijven hangen’ van die corona. Maar de foto’s moeten weer in de kast en we willen nieuwe foto’s maken.

Ik wil volop Pasen vieren…
De leerlingen van Jezus hadden geen foto’s, wel herinneringen. Toen hun vriend was gekruisigd en gestorven leken ze ook in een grot te leven: alles wat blij en gelukkig zou maken was verdwenen. Het gevoel van menig mens tijdens de coronapandemie. Met Pasen gingen hun ogen open! Hij leeft, hij is niet dood! Misschien is Pasen dit jaar wel belangrijker dan ooit. Dat we net als de leerlingen werkelijk kunnen zien dat de Heer leeft, ook in mijn en uw leven. Dat het licht sterker is dan alle duisternis.

Met in ons hart en gedachten misschien de vrouw van die ziekenzalving die zong: “Ehre sei Gott und Maria, Halleluja!!” Zij is inmiddels overleden, maar ik weet zeker: ook voor haar zal het Pasen zijn, hoe dan ook. Dank je wel lieve mevrouw, bedankt dat ik u ooit mocht ontmoeten! Dank je wel lieve mensen, dat jullie de moeite hebben genomen om onze brief te lezen, want oprecht leven wij als pastoraal team met u mee. We zien er naar uit om u, op welke manier dan ook, weer te mogen ontmoeten. Namens het pastoraal team en de parochiebesturen van de Sint Lucas- en Sint Maartenparochie wil ik u van harte een zalig Pasen toewensen! Moge het Licht van de Verrezen Heer u allen bemoedigen en raken!

Met hartelijke groet pastoor Harrold Zemann